Westfries Genootschap
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families De Westfriese Molens

 

Facebook

Westfries Genootschap » 't Vierkant » 2015 » Nummer 1 » Pagina 17

Het stro werd gelegd

Onderstaand artikel werd ons toegezonden door C.G.J. de Goede uit Utrecht. Het betreft een artikel van de hand van zijn zuster.

Door de naaste buren en die van de overkant werd gevlagd bij een trouwerij. En door hen werd ook ‘het stro gelegd’.
De eerste helft van de jaren dertig was voor ons gezin met recht een moeilijke tijd. Voor mijn trouwen, in december 1935, was ik lang thuis in Wijdenes, want moeder had veel last van hevige galaanvallen. Hoewel ze er alles aan probeerde te doen, hielp niets. Tot ze ten slotte totaal het bed moest houden. Ook mijn vader was in die tijd niet helemaal in orde en om op te knappen logeerde hij bij een bevriende familie in Driebergen.

Thuis konden wij gelukkig op ‘Visser’ rekenen, die er altijd was wanneer je hem nodig had. Hij was een man die niet één maar wel drie rechterhanden had. Visser nam werkelijk alles aan om in zijn levensonderhoud te voorzien: hij ventte met petroleum, bracht kolen en turf. Hij was doodgraver, en later ook zo'n beetje koster in de kerk, en ik denk de laatste ‘bulloper’. Visser deed bij ons de tuin, als opvolger van zijn schoonvader Korver. Als je hem een seintje gaf, stond hij klaar. Dus toen mijn moeder zo ziek was, kwam hij iedere ochtend vragen wat hij voor ons kon doen.

Moeders ziekte werd steeds ernstiger. De huisarts, dokter Teekens die in Venhuizen woonde, kwam iedere dag, maar haar toestand was inmiddels dermate kritiek geworden dat hij vervoer naar het ziekenhuis in Hoorn niet aandurfde. Zelfs mocht ze niet van haar lage ledikant 'verbed’ worden naar het hogere ziekenhuisbed dat er was gekomen en er bijna naast stond. Om zeven uur was Visser er die morgen weer. Ik liep hem in de keuken tegemoet, en Visser zei: ‘Het stro is gelegd.’
En ik zei zacht: ‘Ja, Visser, het stro is gelegd. Loop maar door.’
Toen hij bij het bed stond, zei moeder duidelijk: ‘Visser, draag me over,’ en ze keek hem zo doordringend aan dat hij er niet aan dacht te aarzelen.

Ik zie nog zijn grote, sterke handen, en die grote voorzichtigheid, tederheid eigenlijk, waarmee hij dit volbracht, en de dankbaarheid in de grote ogen van mijn moeder.
Die dag was alles en iedereen stil: de paarden gingen stapvoets over het stro, je hoorde geen stemmen, geen kinderen, helemaal niets.
Het was bij mijn weten de enige keer dat in Wijdenes het stro voor een stervende werd gelegd. Ook niet toen onze overbuurman, een notabele in de gemeente, overleed. Eén andere keer heb ik het nog gezien in Westfriesland, in Oostwoud, toen ik als kind met mijn vader naar oom Kees en tante Antje in Twisk ging. Maar bij ons geschiedde het wonder: moeder beterde.

Uit ‘Herinneringen’ van Adriana de Goede (1908-2004).

 


© 1924-2018 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.