Westfries Genootschap
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon Monumentale Kerken

Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

Facebook

Westfries Genootschap » Publicaties » Omringdijk » Verhaal v/d maand » 2011 » februari

Rondje om

Anneke Molenaar-Smak, Winkel

Twei keer in de week loop ik met m'n buvrouw 'n rondje van ruim 'n uur. Voor de loin, voor de condisie en om effies lekker te klessen. Nou kenne we bai oôs twei kante op, of 't durp in en den ziene we wel weer belandde, of 't durp uit en den gane we over de Westfriese doik.

Zo altemet gane we over de doik, want den zien we weer d'rs are dingen. An de iene kant leit de Groetpolder, an de are kant koike we op de oisbaan van Winkel. Dat 'r veul te zien is op de doik hoef ik niet te zeggen. Piepers, tarwe, skeipe en veugels en as 't daaie wil ok nag 'n luchtballon met 'n mandje d'r onder. D'r is oigelijk ien ding weer we niet zo bloid mee benne en dat benne al die auto's die zo skoftig hard over de doik raaie. Ze raaie betaaie de vouwe uit je broek. Zo altemet wuppe we de kant in om 't vege loif te redden.

De Westfriese Dijk bij Winkel.
De Westfriese Dijk bij Winkel (foto Netty Zander).

Nou hewwe we 'n toidje leje 'n aar pad vonden dat veul voiliger is. Net voor de doik gane we bai 'n ouwe boereplaas de wurft op en lope den over de kai langs de doik. D'r zit alliendig 'n sloôt en 'n stukkie gras tussen. We benne merakel in 't zin met dut pad. We benne de ienigste die deer lope. Gien fietse, gien brommers en hêlegaar gien auto's. Noh ja, de ienigste.

Halfweg 't pad staat 'n huis, en deer loopt 'n verskrikkelijke grôte waakhond. Toen die oôs voor de eerste keer zag lope begon ie bar te blaffen en te grommen en liet ie z'n tande zien. We verskôte bar van dat lilijke kreng en begonne al harder te lopen. En die hond liep langs de sloôtkant met oôs mee en begon al harder te blaffen en te grommen.
“Hai ken toch niet bai oôs komme,” zee ik teugen buvrouw, om m'n oigen wat op m'n gemak te stellen, “d'r zit nag 'n beste sloôt tussen.” “Maar honde kenne wel zwumme”, zee die om de spanning nag wat op de te voeren. We hadde 't 'r niks op. Wat ware we bloid toen we z'n wurft voorbai ware en hai stopte met blaffe. Nôselijk was 't wel, want we ware zo verskôte, dat we d'r gien meer langs dorste.

En toch, nei 'n week of wat, hewwe we de spat weer opnomen en benne we weer over oôs pad gaan. We vonden 't te bot dat 'n hond oôs teugen houwe kon. As we nou bai dat huis ankomme, den stoppe we met prate en sluipe we over de kai. 't Loikt wel of 't helpt. We hewwe 'm niet meer zien.

Dat as je nou nag 'rs over de Westfriese doik bai Winkel rai en je ziene onderan de doik twee vrouwe op hunnie tône lope, den weet je weerom of dat is.


Verhaal van de maand

Iedereen kan voor deze rubriek verhalen insturen. De verhalen moeten zelf geschreven zijn en de Omringdijk als thema hebben. U kunt uw verhaal (of gedicht) sturen naar het Westfries Genootschap.
Iedere eerste maandag van de maand wordt er één nieuw verhaal geplaatst.
De overige inzendingen worden bewaard voor een andere maand.

 


Hé, is dat Westfries?

209. De helt (handvat, greep) van m'n graaf (spade, schop met naar onder spits toelopend blad).

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2020 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.