Westfries Genootschap
Archivering
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon Monumentale Kerken

Projector Reiscommissie Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families Westfriese Molens

Facebook

Stemmen Molenprijs Lastdrager.

Archivering » WFON » 1994 » Pagina 127-128

Kroniek van een knokploeg in oostelijk West-Friesland (7/12)

De leider van de LO-Hoogkarpel, Siem Kok, riep dezelfde avond zijn medewerkers bijeen. Men wilde echter 's nachts niet ingrijpen omdat de bewaking dan bestond uit de betrouwbare politiemannen Stein en Kes; die moesten zo veel mogelijk buiten verdenking blijven. Er werd uiteindelijk besloten om de volgende dag een bevrijdingsactie uit te voeren. En voor zulke acties was de knokploeg gevormd.

De uitvalsbasis was het huis van de bierbottelaar Smit, het onderduikadres van Ted Laagland en de vader van de al eerder genoemde Annie.

Bekend was dat om negen uur de politiemannen naar huis gingen. De door de Duitsers aangestelde locoburgemeester Naastepad zou dan invallen tot de gevangene om omstreeks half tien zou worden afgevoerd. In dat half uur moest Naastepad buiten het raadhuis - aan de praat gehouden worden. Siem Kok nam die taak op zich.
Vier man voerden rond negen uur de operatie uit: Ted Laagland, Barend Mes, Steef Meyer en Joep Rieter. De deur werd gekraakt en Spanjaart verdween. Om tien uur vonden de Duitsers, die de gevangene kwamen ophalen, een lege cel.

Korte tijd daarna werd het raadhuis nog eens door de KP bezocht, nu overdag. Zonder veel problemen kon Kick Böhler de stempels en zegels meenemen die nodig waren om persoonsbewijzen helemaal aan de eisen te laten voldoen.

Het uniform
De ploeg beschikte al gauw over een SD-uniform. Dat was het resultaat van een geplande liquidatie.

Uit Andijk, waar een sterke LO-afdeling veel onderduikers had verborgen, kwam op een dag doe verontrustende mededeling dat er een SD-man was geplaatst. Men vermoedde dat hij daar zat als vooruitgeschoven waarnemer.

De man was in de kost bij een oud echtpaar. Het plan was om hem daar te overvallen en hem dan blijvend uit te schakelen. In de nacht ging een kleine groep op pad. Het was niet moeilijk om de vijand te overmeesteren. Het bleek een schriel, Belgisch jongetje te zijn dat volgens zijn kostbaas onder bedreiging geronseld was om bij de SD te dienen. Hij zou geen vlieg kwaad doen.

Toen de man zijn uniform had uitgetrokken bleef er zo'n zielig scharminkeltje over dat niemand het over zijn hart kon verkrijgen om hem neer te schieten. Achteraf is iedereen blij dat het zover niet is gekomen.
Zonder slachtoffer maar met uniform vertrok de groep. De kleinste van het stel, Kootje Singer, was voortaan gedoemd om de SD-er te spelen.

De derde overval in Venhuizen
Op 2 september 1944 was het nog een keer raak in Venhuizen.
Ditmaal was de sleutel in een met lakstempels verzegelde enveloppe 's nachts bij de politieman Kuit in huis opgeborgen. Ted kende de man en wist hem te overreden om de enveloppe één nacht uit te lenen. Dat was niet makkelijk: "Man, ze schieten me hartstikke dood". Maar een verwijzing naar zijn carrière na de oorlog deed de man tenslotte zwichten.

Zo gingen zes man en een vrouw op pad. Ted, Barend, Joep en Steef hadden als versterking Guus van Vliet en Jan Licht mee en niet te vergeten Annie Smit. Ook zij was in het bezit van een pistool. Iedereen had gymschoenen aan. Er was ook een politie-uniform, geleend van Kes. Dat droeg Barend. Door zich uit te geven voor een agent van de dagbewaking kon hij makkelijk binnen komen. Steef en Joep boeiden de burgerbewakers, Ted vernielde de alarminstallatie en Barend leegde de kluis en zorgde voor braaksporen aan het slot. Verder werd met de aanwezige lak en de stempels de sleutel weer verzegeld. Kuit vond hem om zeven uur in zijn brievenbus.

Voor de buit had men zeven postzakken nodig die op fietsen werden meegenomen. Na afloop werd er nog verlopen olie over de straat gegoten.

Bij de broer van Barend, Klaas Mes in Wijdenes, werd alles opgeslagen. Daar bracht men ook de rest van de nacht door. Tenminste zesduizend bonkaarten en vele vergunningen voor banden, schoenen en kleding had de actie opgeleverd.

Toen op een van de volgende dagen een gedeelte van de buit naar Alkmaar moest worden gebracht was dat de taak van de koerierster Sjaan (Carla) Fluitman. Dick van Vliet zou mee fietsen. Onderweg werden ze achterop gereden door een Duitse vrachtwagen. De chauffeur was een aardig mens en bood een lift aan. De fiets met de goedgevulde tassen werd ingeladen en na veel vriendelijkheden onderweg nam men in Alkmaar afscheid.

 


Hé, is dat Westfries?

176. Die auto gaat nog wel 'n tijdje mee. Die moet je niet wegskoiten (ver beneden de waarde van de hand doen).

Klik hier voor meer Westfriese woorden en uitdrukkingen.


© 1924-2020 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap - Privacyverklaring

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.