Westfries Genootschap
Westfries Genootschap Archivering Bouwhistorie Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Textieloverleg Vrienden Westfries Museum Westfriese Families De Westfriese Molens

 

Delen
:



RSS

Facebook

Westfries Genootschap » Weblog Binnendijks » 2013 » 12 juni

Intermezzo afsluiting ruilverkaveling De Gouw

Ik ben oud, zegge ze.
Dik drieduizend jaar leden weunde d'r mense op moin loif.
Joôsies ware hier an 't maljagen, manne ginge visse, vrouwe kookte een prakkie in een pot boven een vuur. D'r werde poppies geboren en d'r werde mense begraven.
Een toidje terug hewwe ze d'r een paar vonden in moin grond. Een vrouw en een man: 't woifie van Soibekarspel en Cees van Hoogwoud.

Ik ben oud, zegge ze, en ik heb een zoôt zien.
Hoe of de mense weer wegtrokke en moin allien liete.
D'r kwam bar veul water over m'n loif. Dat duurde een hêle toid.
Maar later werd 't weer drouger.

Toe kwamme de mense ok weer terug.
Eerst een paar, maar al gauw al meer en meer.
Ze bouwde huize en alles begon weer van voren of an.
Mense benne deurzetters, zag ik wel, ze wulle grond om op te weunen en te werken.

Maar moin grond zakte lenigiesan.
't Water leek 't weer te winnen.
Maar nei, de mense hadde wat bedocht. Ze maakte doike en later bouwde ze môlens om 't water weg te malen.
Ik bleef droug. En ik groeide, want ze dempte de mere en een deêl van de zee.

Ik ben oud, zegge ze, en d'r is veul prust an m'n loif.
Maar ik bleef gezond en goed bai de toid.
Iederien werkte op me, de oogste ware best en d'r liepe hêle koppels koeie en skeipe.
De mense bouwde grôte boereplaase met driehoekige dake. Dat paste goed bai moin.

Ja, die mense. Ze benne deurgaans kort van stof, maar ze kenne 't raak zegge. Je begroipe goed wat je an ze hewwe. Oh ja, ze kenne soms poestig weze, maar as 't uitpraat is, den drinke ze samen weer bloid een biertje.
't Benne barre anpakkers. Ik zien ze spitte en zaaie, ploege en strepe trekke, hooie en melke.
Ze doene sweer werk met de mensebeul of met de flosbeugel.

Ik ben oud, zegge ze. En ik docht dat ik alles al meemaakt had.
Maar toen… inienen liep 'r vreemd volk op m'n loif. Ze kwamme met pepiere, ze weze en skreve.
Ik kreeg de bubbers in m'n buk.
Was ik niet goed genog?

Weet je wat ik hoorde toen ik een keer heêl stiltjes luisterde nei die manne?
Ze hadde 't over wandelpade en fiets- en vaarroutes, over effectief landbouwe en bedroifsvergrôting, over ontwatering en drainage.
Ze poeperde puur over oigenare die niet luistere wouwe, over mense die 't veugeltje over 't touwtje wuppe liete, over harde koppe en alle toid die ze d'r insteke moste.
Maar ze leke 't ok wel te begroipen. 't Is ommers niet niks as ze van hogerhand in de weer gane met jouw land, jouw grond. En vezelf wul iederien 't beste voor z'n oigen.

Ik ben oud, zegge ze.
En toch werd ik zommaar keerd. As eerste groeve ze een hêle grôte nuwe sloôt, de hoofdofwatering, hiette die.
Hai was zo recht en breid dat de mense al gauw een naam voor 'm bedochte: 't Suezkanaal.
Grond werd samenvoegd, d'r kwamme nuwe bedroive, slôte werde dichtgooid of 'r werde juist are uitgroeven.
Gelukkig keke de manne goed nei moin ouwe indêling. Die perbeerde ze te bewaren, as beêld van hoe of 't vroeger was.
Ok kwamme d'r ampartige hoekies land en floukig water, voor veugels en plante.
Nou zien ik niet zo bar veul mense meer werken op 't land. D'r raaie grôte mesienes en de koeie bloive bai sommige boere altoid binnen.
Wel komt 'r aar volk, bloid volk: lopers en fietsers en mense die vare.

't Heb merakel lang duurd voordat ze uitmedderd ware. Wel drieëntwuntig jaar hewwe ze in de weer weest. Tja, hoeste grôter 't gebied hoeste meer toid kost 't om alle hoofde in ien zak te kroigen.
Een enkelde keer kwam 'r wel d'rs zô'n vreemde hapsnurker met lakskoene te koiken hoe of 't ging. Juridisch adviseur leek ie te wezen. Hai bleef steke in de prut. Noh, die hew ik nooit gien meer zien.
Alles most grôter, dat begreep ik wel. En nou 't spul een end heb, benne de mense deur mekaar roik tevreden.

Ik ben oud, zegge ze.
En toch ben ik weer nuw. 't Heb net een grôte skommaak weest. Ik ben nou weer skoôn en op stel!
En ik ken weer jare mee. En de mense die op moin loif weune en werke ok.
En weet je wat nou zo mooi is?
Ik wor beroemd! Ze hewwe moin op de kiek zet, niet te kort! Ze hewwe over me skreven en ze hewwe me vastloid in tekenings en skilderaaie.
En d'r benne ok roime en liedjes over me maakt.
Wie heb 't?

Lesten hoorde ik zô'n roimpie.
Ik hew 't onthouwen, want ik vond 't bar mooi.
Zal ik 't 'rs vertelle? Hoor maar.

Je vrage an moin wat 'r mooi an dut land is
dut vlakke en kale en vale gebied.
Je vrage weerom of ik groôt van dut land hou
ik zal 't je zegge in dut kloine lied.

't Benne de doike, de akkers, 't grasland
't benne de slôte met kroôs en met riet
't benne de roigers, de kikkers, de fute
en 't is dat durpie deer in 't verskiet.
't Is ok dat kerkie, die stolp en die môlen
en 't is dat landpad, dat damhek, die breg.
't Benne de koeie, de skeipe, de peerde
en ok die heêl ouwe bochtige weg.

Dat as je niet weet wat 'r mooi an dut land is
kom hier den gerust 'rs een keertje te koik.
Meskien snap je den weerom ík van dut land hou
dut mooi endje oigens hier binnen de doik.

Ina Broekhuizen-Slot

 


© 1924-2017 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.