Archivering » WFON » 2001 » Pagina 86-87
Van hot naar her
Eerder verschenen in West-Friesland Oud & Nieuw, 68e bundel, pagina 86-87.
Uitgave: Westfries Genootschap, 2001.
Auteur: Gré Sneekes-van Leeuwen.
Stil zat ik in m'n stoel. Raakte efkes van de wereld. Ik kon vliege...
Ik zweefde deur de lucht en inienen zag ik zwerme meêuwe, skerend boven de Waddenzee. Verder ging
ik, over 't prachtige ouwe oiland Wieringen. Zag 'n kronkelend weggie, slingerend deur 't glooiende
land. ‘Varkensgrasdwarsweg’ stond 'r op 'n bordje. Efkes ging ik zitte an de graskant. 't
Had wel duizend verskillende kleure in 't warme zontje en 't luchtte zo verlegen lekker naar gras, deer
op dat mooie stille plekkie. Maar ik most verder. Wist niet zo goed weer of de grens van de Westfriese
doik lag.
Vloog voor de securighoid maar 'n endje terug, richting Eenigenburg, weer ik zeker van m'n zaak was.
Ik zoilde zachies neer en ging lopend over de ouwe statige oprailaan tussen de mooie bome naar 't kerkie
op de terp. Ien van moin mooiste plekkies. Ik genoôt van 't uitzicht op de Westfriese doik.
Met 't zicht op de paarse gloed van pinksterblomme en met 't zeumers gekwaak van de kikkers in de
sloôtjes onder me, skeerde ik verderop en zoilde op Zoidewind an. Kwam op 'n stoel terecht in
de herberg ‘Landmans Welvaren’.
'n Prachtig oud gebouw weer de jare stilstaan bleven benne. Nag met de peerdestal d'r an vast. Zomaar
lekker genietend van 'n bakkie koffie zat ik voor 't raam in de ouwe opkamer. Ik hoorde de draaimôlen
op 't kermisterroin hoge deune speulen. 't Leek of ik nooit weg weest was. An de are kant zag ik ons
ouwe huis. Noh, en net kwam de er m'n vader aniopen. Met z'n pet op en de gereedskapskist op z'n skouwer
kwam ie de werkplaasdeur uit. Ja hoor, en ik zag duidelijk ok m'n moeder. Die liep efkes te koik boi
de muurblomme die ze alle jare zaaide. Ze plukte net 'n bossie voor in de kamer, dat luchtte altoid zo
lekker. Ik zag heur in huis gaan met 'n bossie wat ze teugen heur neus anhield. Ik wou 'r nag heêl
hard terugroepe, maar... in ien bons zat ik weer met open oge in m'n oigen stoel in moin hoekie in de
kamer. Toch weer – moin mooiste plekkie.
Gré Sneekes-van Leeuwen, Noord-Scharwoude