Archivering
Archivering » WFON » 2000 » Pagina 146-147
Hoe ze vroeger thuis leefde
Eerder verschenen in West-Friesland Oud & Nieuw, 67e bundel, pagina 146-147.
Uitgave: Westfries Genootschap, 2000.
Auteur: Peter Ruitenberg.
“Hè, toe opoe, vertel nag 'rs over vroeger!” moedigde Marieke an. Ze kwam veul
effies bai groôtmoeder over de vloer; soms om 'n paar boskippe te doen, ok welders om zômaar
wat te praten.
“Noh moidje,” sputterde opoe teugen, “ik hew al zoveul verteld. Weer moet ik 't den
over hewwe?”
“Over hoe 't thuis was en hoe 't ging met eten en sleipen en zo,” hengelde Marieke nuwskierig.
“Nou verrut den, mekind.” Opoe bremde efkes en vertelde:
“Wai wazze vroeger thuis met z'n dertienen en we weunde in 'n kloin huisie. D'r was enkeld 'n
achterdeur, die was altoid los. We hadde gien bel, dat as 'r ientje kwam, riep ie: ‘Volluk in?’
Je kwamme den in de baikeuken. In de hoek sting de waterbak, die was buitenom hillegaar zwart teerd.
Deer liep 't water van dak of in. An de are kant was 'n soortement anrechie met 'n gootstien en 'n paar
kassies d'r onder. Deer was moeder altoid bai an 't studderen. Ze kookte op vierpitspetrumstelle, maar
ok wel op de vuurduvel, dat was 'n leig kacheltje.
In de kamer lag zoil, d'r stond 'n tafel in de middend, 'n kassie an de kant en winterdags 'n hekkieskachel
met 'n zakketel water d'r op. D'r ware twei bedstees met onderkooie. Deerin werde eerappele, urte, boône
en inmaakpotte met stoufpeertjes en snaaiboône bewaard. Moste we ete, den werde d'r planke tussen twei
stoele loid en de er konne d'r den 'n zooôt op zitte. Met brooôdeterstoid maakte moeder
eerst mei de punt van 't mes 'n kruisie over de korst, d'r nei sneed ze de stikke teugen d'r boezel.
Twei dikke piele, ien met jam en ien met suiker, dat was je gerak.
Veul speulgoed hadde we toen niet, toch ware we altoid zoet. We de de bochthippe, skuilhonkiese of
hinkele.
's Eives zat moeder meist altoid onder de olielamp te sokke stoppen of goed te verstellen. Vader ging
veul te buurten.
We sliepe op zolder. 'n Deoêl was ofskut voor de moide, 't are deoêl was voor de jooôs.
We lagge den op de lange regel, allegaar naast mekaar. Je keke zó deur de panne nei buiten. Al
werd je winterdags wakker, beurde 't wel dat de sneêuw óp de peerdedekens lag. Soms zatte
ze an 't skot vastvroren! De ouwste van de moide most altoid de po lege. Je konne 's nachs niet
zomaar nei de plee. Die stond heêl op de wal boven sloôt. Ien keer in de week ginge we
omstebeurt in de tommend. Al was 'r ientje weest, den skepte moeder 't roompie d'r of, goôt 'r
wat heit water bai en je ginge d'r zó in. Ze keek ok of je luize hadde.
D'r kwam ok alderhand soort volk langs de deur: bakker, kruienier, skeresliep, kassiesventer, lappiespoep.
Zo leefde we voifenzeuventig jaar leden.”
“Dat was mooi, opoe,” bedankte Marieke, “maar nou moet ik gaan. Ik wul nag computere,
ik moet nag douche en ik zou moeder helpe met de nasi.”
Bai 't weggaan zoi opoe: “Je hewwe 't maar roik me woif, ik hoop dat, je tevreden benne. Wai
ware arm en moste tevreden weze.”
Peter Ruitenberg,
Bovenkarspel
© 1924-2012 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap
West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.