Westfries Genootschap Archivering Creatief Westfries Geschiedschrijving Kap en Dek Landelijk Schoon

Monumentale Kerken Projector Vrienden Westfries Museum Westfriese Families De Westfriese Molens

Archivering » WFON » 1992 » Pagina 43

Eerder verschenen in West-Frieslands Oud & Nieuw, 59e bundel, pagina 43, 143, 148 en 181.
Uitgave: Historisch Genootschap "Oud West-Friesland", 1992.
Auteur: Peter Ruitenberg.

Krombekke

In de kerstvekansie mocht Bart 'n weekie te warskip bai z'n opa en opoe. Dat 't vroidegochend was zee opoe: 'We ete veneivend bône, lust je die?'
'Wat voor benne 't?' vroeg Bart, die wist dat 'r gêle en witte benne.
'Witte,' antwoordde opoe, 'lekkere krombekke, butterzacht.'
Bart knikte dat hai die wel lustte. Maar seives zat de joôn allemaar met z'n lepel in de bˆne te miereken en oplest lag 'r 'n heêl rissie op de rand van z'n bord.
Opoe zee: 'Ik docht dat je zoid hadde dat je bône lustte... maar je kauwe d'r op as 'n aap op knikkers. Bekeert 'r soms wat an?'
'Ze benne blauw,' beweerde Bart en hai doelde op de donkere plekkies die d'r op sommige zatte.
'O, as dat alles is,' gerustte opoe, 'ze smake net as die are 'oor'.'
Ja... ja... dat wel...,' hakkelde Bart efkes, 'maar toch eet ik ze liever niet op; ik hew namelek welders hoord dat je van blauwe bône doôdgane, zien.'

 

Nuwe

't Praatje ging, dat Ois Houter in 't bejaardehuis nag weer anslag vonden had met 'n woifje uit de Langedoik. Dat nuwtje was vezelf gauw huishiemrond bekend, deervedaan dat ientje ok 'n beetje pesterig an 'm vroeg: "Wat hoor ik, Ois, hè-je 'n nuwe vriendin...?"
"Noh," kwam Ois heêl droug uit de hoek, "'n nuwe nou hillegaar... D'are week wordt ze 84 'oor!"

 

Achter mekaar

Soifert van Brakel had z'n oigen bai de plaaseleke teneêlvereniging opgeven. Hai docht dat ie dat voordreigen en zo ok wel pittig kon. Alle weke ging ie trouw te rippeteren en hai had 'r bar veul skik in.
Maar 'n geboren teneêlspeulder was ie niet, dat hadde are al gauw skôten, al docht ie zelf meskien van wel. Hai miste 'n beetje 't gevoel ervoor. Zo plakte hai bevobbeld van 'n bonk tekst alle woorde zôomaar an mekaar vast. Soifert stopte niet hier en deer, nei hai leek wel 'n sneltroin.
De regisseur hoorde vezelf geloik dat 't deer op die beun hillegaar niet goed ging en wees 'm op z'n grôte fout.
En toe sprak Soifert in onvervalst Westfries de historische woorde: "Nôh joôn, ik docht dat ik 't in ien lap zegge most; ik wist hillegaar niet dat 't in bonkies beten worre most!"

 

Ofkeurd

Fleur van Veer van Teêwis wou verlegene graag bai de merine werke. Op slot had ze 't toch voor mekaar dat ze om 'n praatje komme mocht. Ze kwam met grote verhale thuis en had 'r 'n beste tuur op. Weeksteran kwam 'r 'n dunne brief en deerin sting 't slechte nuws dat de merine heur niet hewwe wou.
Dat was 'n lilleke ofvalder voor 't moidje. Ze had 'r stiekempies al 'n beetje op rekend dat zai ok gauw in zo'n pakkie rondloupe zou. Eerst wou ze 't oigelek amperan gelouve, maar toedat ze 't skroiven nág 'rs overlas, kwamme verbai de halft de dikke waterlanders opperdan.
Moeder Veer troôstte d'r en keek heêl wois verder as d'r neus lang was: 'Huil maar niet moidje; d'r komt nag 'rs 'n dag dat je deuze dag zegene zelle...'

---

© 1924-2012 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap

West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.