Archivering
Archivering » WFON » 1982 » Pagina 28
Vroeger
Eerder verschenen in West-Frieslands Oud & Nieuw, 49e bundel, pagina 28.
Uitgave: Historisch Genootschap 'Oud West-Friesland', 1982.
Auteur: Siem de Haan.
In vroeger taie had je ze geregeld an de deur;
de kippeskosse en de muzikante,
de lappiespoep, de heringventer en de skeresliep
en nag meer skarrelaars en are passiepante.
Me vader zee altoid al kreeg ie ze op skot:
„je kope niks hoor vrouw, koik uit en hou je knip op slot.
Ons geld gaat nei de kroeg vezelf en woi staan voor Piet Snot.
Ik heb hillegaar niks op met zukke klante!”
Want koik, me moeder die hield nou juist grôot van zukke lui,
dat hadde woi as kind al in de gate.
Ze riep die mense binne en den krege ze een stik,
of moeder bleef gewôon een toidje met ze prate.
Den docht ze: 't is toch wat, die man heb een gezin,
deer is 't vast gien vetpot, want wat steekt ie d'r weer in.
Die jas is met zuk hondeweer toch zeker vuls te min,
hoi wordt nat tot op ze hemd met al die gate.
D'r was een kassiesventer en die had een horrelbien;
die vroeg vaak: „Mag ik effies op het huissie?”
En bakte moeder soms ers pangkoek, bleef ie bloid te gast,
den zat ie pree an op de stoel boi het fornuissie.
Me vader gransde: „Mens, wat moet je met zo'n vent?
D'r gane aiere in pangkoek, die koste zeuve sent.”
Maar moeder zee: „Och stil nou maar, die man is 't van me wend.”
Dat hoi bleef en ieder lachtte in ze vuissie.
Nou is me moeder dood, alweer een jaar of acht;
ze was op slot toch hillegaar versleten.
Het huis is nou van ons en komt zo'n kirrel an de deur
den koop ik wel d'rs wat, maar vraag hem niet te ete.
En as zo'n ouwe man den op me stoepie staat,
raakt ie soms nag wel d'rs over moeder an de praat.
Den zoit ie, voor ie met ze handel weer het padje of gaat:
„Dat was een vrouw, die zel ik nooit gien meer vergete!”
Siem de Haan
© 1924-2012 Westfries Genootschap - Contact - Sitemap
West-Friesland, een streek met karakter binnen de Omringdijk.